झपूर्झा १ 

हर्षखेद ते मावळले
हास्य निमालें ।  अश्रु पळाले;
कंटक-शल्यें बोथटलीं
मखमालीची लव वठली;
कांही न दिसे दृष्टीला
प्रकाश गेला ।  तिमिर हरपला;
काय म्हणावें या स्थितिला;
झपूर्झा,गडे झपूर्झा !

हर्षशोक हे ज्यां सगळें
त्यां काय कळे ।  त्यां काय वळे ?
हंसतिल जरि ते आम्हांला,
भय न धरु हें वदण्याला:-
व्यर्थी अधिकचि अर्थ वसे
तो त्यांस दिसे । ज्यां म्हणति पिसे;
त्या अर्थाचे, बोल कसे:-
"झपूर्झा-जडे-झपूर्झा !"

ज्ञाताच्या कुंपणावरुन
धीरत्व धरुन । उड्डाण करुन
चिदघनचपला ही जाते,
नाचत तेथे चकचकते;
अंधुक आकृति तिस दिसती
त्या गाताती । निगूढ गीति;
त्या गीतींचे ध्वनि निघती
"झपूर्झा-गडे-झपूर्झा!"

कवी: केशवसुत.