दृष्ट हिला लागली ! 

दृष्ट हिला लागली पडे कुणा पाप्याची साउली !
लिंबलोण ग कोणी उतरा,
जगदंबेचा ग अंगारा
लावा, वांधा गंडादोरा.
काळजि घ्या चांगली !

चाफ्यापरि गोरेपण पिवळं,
काकडीपरी अंग कोवळं,
मैद्यापरि लुसलुशीत सगळं
दृष्ट पडूनि करपली !

ज्यांच्या पोटीं उदंड माया
लेकुरवाळ्या आयाबाया,
पोक्त शहाण्या आणा दाया,
दावा चाफेकळी.

चिमणिसारखं तोंड जाहलं,
डोळ्यावरचं तेज चाललं,
नाक उंच वर येउं लागलं,
गत कशि ग जाहली !

विशाल डोळे लावुनी वरती
चित्रें पाही जशि काकुळती,
मधेच दचकुनि कान देइ ती,
पोर बाइ बहकली !

करकरीत तीनी सांजा ही
देवदर्शना एकलि जाई,
वार्‍यापरि ही अचपळ बाई
दुष्टे कुणि पाहिली !

गरिब भोळसर आयाबाया,
खर्‍या दृष्टिची वार्ताहि न यां !
अनुभव घेउनि सारें वाया !
माया खरि अंधळी !

कवी:- तांबे.