मग विसर हवा तर हा क्षण गे ! 

मग विसर हवा तर हा क्षण गे !
क्षण हाच जवळ ये तूं पण गे ! |धृ०|
अनंत जन्माचे शुभ संचित
क्षणीं याच गे होवो कुसुमित,
स्वर्ग्पणा या क्षणात आणुत,
ये परिस मुक मम भाषण गे. |१|
सूर्य,चंद्र,सारे तारकगण,
यक्ष,देव, दानव सारेजण,
क्षणा याच देवोत सैरपण,
थांबवोनि वळ्वळ वणवण गे. |२|
पूर्ण विश्वलयिं अति एकान्ती
तुझी ज्योति पसरो स्थिर, कान्ती
मिळो त्यांत मम, फिटुनी भ्रान्ती,
ये करुं दे आत्मसमर्पण गे !  |३|
हो ध्रुव धरणी चरणाखाली,
वितळुनि जावो नच पाताळीं
तुझि माझी जों ग्रंथि न झाली;
मग उघळो तीचा कण कण गे ! |४|

कवी:-  तांबे.