कविता आणि कवि 

अशी असावी कविता, फिरुन
तशी नसावी कविता म्हणून
सांगावया कोण तुम्ही कवीला
अहांत मोठे, पुसतों तुम्हांला


युवा जसा तो युवतीस मोहे,
तसा कवी हा कवितेस  पाहें.
तिला जसा तो करितो विनंती
तसा हिला हा करितो सुवृत्ती.


लाडीगुडी चालिव लाडकीशी
अशा तर्‍हेने, जरी युव्याशी
कोणी नसे सांगत, थोर गौरवें
का ते तुम्ही सांगतसां कवीसवे ?


करुनिया काव्य जनांत आणणें
न मुख्य हा हेतु तदीय मी म्हणें ;
करुनि तें दंग मनांत गुंगणे ,
तदीय हा सुन्दर हेतु मी म्हणे .


सभारुची पाहुनि अल्प-फार
रंगी नटी नाचवि सूत्रधार ;
त्याचे तयाला सुख काय होय
तें लोकनिन्दाभयही शिवाय !


नटीपरी त्या कविता तयाची
जनस्तुती जो हृदयात याची;
पढीक तीचे परिसून बोल
तुम्ही कितीसे भुलुनी डुलाल ?


स्वभावभूयिष्ठ जिच्यांत माधुरी
अशी तुम्हाला कविता रुचे जरी,
कवीस सोडा कवितेबरोबरी
न जाच वाटेस तयाचिया तरी .


तयाचिया हो ! खिडकीचिया उगे
खाली तुम्ही जाउनि हो रहा उभे;
तिच्या तयाच्या मग गोड लीला
ऐकूनि पावाल तुम्ही मुदाला!

कवी - केशवसुत