पर्जन्याप्रत 

          ग्रीष्माने तपली धरा, करपली ही काय की, वाटतें;
          चारा व्यर्थ गुरें पहा हुडकती; नेत्रीं धुळी दाटते.
           छायेला जल तें असे जर कुठे, फेसास त्या गाळित
           त्या ठायि जमती गुरें, पथिकही धापास ते टाकित. 
           ऐशी होऊनिया दशा दिवसते झाले बहु, पावसा !
           ये आता तर तू त्वरा करुनिया लंकेवरुनि असा.
           तूझ्या आगमनार्थ दर्दुर्पती वापीतळापासुनी
           रात्रीचे निजकंठशोष करिती हाका तुला मारुनी.
           काकांहीं अपुलीं पहा घरकुलें झाडावर डाळिलीं;
           दाण्याने घरटीं भरूनि चिमण्या यांही तशीं टाकिलीं,
          तूं  येणार म्हणूनिया वळचणीखालीगड्या ! संप्रती
           पाकोळ्याहि 'फडक फडक' करित या वस्तीस धुंडाळिती.
           रात्रीच्या दिवट्याच ज्या तव अशा खद्योतिका या पुढे
           झाल्या दाखल, पावसा ! विरमसी तूं सांग कोणीकडे ?
            रात्रीं त्या झुडुपांमधी चमकती जेंव्हा तयांच्या तती,
            उत्कंठा तुझियाविशी अमुचिया चित्तामधे प्रेरिती.
           भेटायास तुला समुत्सुक अशा मुंग्या उडूं लागती; 
           पर्जन्या ! तर ये, कृषीवल तुझ्या मार्गाप्रती ईक्षती;
           झंझावात हयावरी बसुनिया या पश्चिमाब्धीवरी
            लाटा झोडित, गर्जना करित ये, बा मेघराजा, तरी !
                                                                                          कवी केशवसुत