पाऊस 

       थबथबली,          ओथंबुनि खालीं आली,
       जलदाली            मज दिसली सायंकालीं.
       रंगहि ते              नच येती वर्णायातें !
       सुंदरता               मम त्यांची भुलवी चित्ता.   ||१||
      व्योमपटीं             जलदांची झाली दाटी:
      कृष्ण कुणी           काजळिच्या शिखरावाणी.
      नील कुणी            इन्द्रमण्याच्या कान्तिहुनी,
     गोकर्णी                 मिश्र जांभळे तसे कुणी;      ||२||
     तेजांत                  धूमाचे उठती झोत
     चकमकती            पांडुरही त्यापरिस किती !
     जणुं ठेवी               माल भरुनि वर्षादेवी
    आणुनिया               दिगंतराहुनि या ठाया !      ||३||
    कोठारी                   यावरला दिसतो न परी
    पाहुनि तें                मग मारुत शिरतो तेथें:
   न्याहळुनी                नाहिं बघत दुसरे कोणी
   मग हातें                  अस्ताव्यस्त करी त्यातें
   मधु मोतीं                भुवरतीं भरभर ओती !        ||४||
                                                                                      कवी -- बालकवी ठोंबरे