सायंकाळची शोभा 

             पिवळे तांबुस ऊन कोवळें पसरे चौफेर
             ओढा नेई सोने वाटे वाहुनिया दूर.
             झाडांनी किती मुकुट घातले डोकिस सोनेरी
             कुरणावर शेतांत पसरला गुलाल चौफेरी !
             हिरवें हिरवेंगार शेत हें सुंदर साळीचें
             झोके घेतें कसें चहुंकडे हिरवे गालिचे !
             सोनेरी, मखमली, रुपेरी, पंख कितीकांचे
             रंग किती वर तर्‍हेतर्‍हेचे इंद्रधनुष्याचे.
             अशी अचल फुलपाखरें फुलें साळिस जणुं फुलती
             साळीवर झोपली जणूं का पाळण्यांत झुलती.
             झुळकन सुळकन इकडुन तिकडे किति दुसरीं उडती !
             हिरे, माणकें, पांचू फुटुनी पंखचि गरगरती !
             पहा पांखरे चरोनि होती झाडावर गोळा,
            कुठे बुडाला पलीकडिल तो सोन्याचा गोळा?
                                                                              कवी -  भा. रा. तांबे.