घड्याळ 

गडबड घाई जगांत चाले,
आळस डुलक्या देतो पण;
गंभीरपणें घड्याळ बोले-
'आला क्षण - गेला क्षण'                 १
घड्याळास या घाई  नाही,
विसांवाहि तो नाहीं पण;
त्याचें म्हणणें ध्यानीं घेईं -
'आला क्षण - गेला क्षण!'                २
कर्तव्या जे तत्पर त्यांचें
दृढ नियमित व्हावयास मन,
घड्याळ बोले अपुल्या वाचे-
'आला क्षण - गेला क्षण!'                ३
कर्तव्याला विमुख आळशी
त्यांच्या हृदयीं हाणित घण,
काळ-ऐक !-गातो अपुल्याशीं
'आला क्षण - गेला क्षण!'                ४
लवाजम्याचे हत्ती झुलती,
लक्ष त्यांकडे देतो कोण,
मित रव जर हे सावध करिती-
'आला क्षण - गेला क्षण!'                ५
आनंदी आनंद उडाला,
नवरीला वर योग्य मिळाला !
थाट बहुत मंडपांत चाले-
भोजन, वादन, नर्तन, गान !
काळ हळू ओटीवर बोले-
'आला क्षण - गेला क्षण!'                ६
"कौतुक भारी वाटे लोकां
दाखविण्या पाहण्या दिमाखा,
तेणें फुकटचि जिणें होतसे !
झटा ! करा तर सत्कृतिला!"
सुचवित ऐसें, काळ वदतसे-
'क्षण आला, क्षण गेला!'                  ७
वार्धक्य जर सौख्यांत जावया
व्हावें, पश्चात्ताप नुरुनियां,
तर तरूणा रे ! मला वाटतें,
ध्यानी संतत अपुल्या आण
घड्याळ जें हें अविरत वदतें-
'आला क्षण - गेला क्षण!'               ८


कवी:- केशवसुत.