केशवसुत मेले ? 

जगतास जागवायाला
इंग्लंद भूमि शेलेची
सन्देश दूढ जे त्याचे
तपोवना मानवतेच्या

केशवसुत गाउनि गेले !
माहेर जडाचें बनलें,
तैसेच मानसीं जिरले,
या बघतां मानस हंसलें !

देवांचे हेतु न पुरले,
अर्धेच कार्य जें उरलें,
ते येथें करुनी गेले

अवतरुनी फिरुनी शेले !
एकेका शब्दें भरले
ज्यांसाठीं मानव झटले,
वाग्देवी वरुनी टाकी

केशवसुत गाउनि गेले !
काव्याचे अदभुत पेले !
ते सुधाकुंभ भरलेले-
केशवसुत हृदयीं झेले !

अनुभवुनि निजानंदानें
मग त्यांचें केलें गाणें
श्वासाच्या कारंज्यानें

चहुंकडे उधळूनी दिधलें !
हे तुषार पडतां अंगीं
निजलेल्या जागृति आली,
मरणासचि आलें मरणें,

केशवसुत गाउनि गेले !
बिंदूंचे सिंधू झाले !
हो ताजें जें थकलेलें !
मग केलें त्यानें काळें !

तों शब्द मुक्याला सुचले !
गूढास रुप सांपडलें !
स्वच्छंद अचेतन हालें !

नश्वर तें ईश्वर केलें !
भेदभाव विलया गेला,
गगनाचे फाटुनि पडदे
मरणाचें मूळच तुटलें,

केशवसुत गाउनि गेले !
सूक्ष्मातं स्थूल मिळालें !
दिसलें जें त्यापलिकडलें !
जन्माचें नातें सुटलें !

वस्तूंत वस्तुपण भरलें,
जीवंत जीवही झाले,
आत्म्यास आत्मपद आलें,

ब्रह्मही ब्रह्मसें ठरलें !                                            
कळलें कीं 'आम्ही कोण !'                                   
आत्मा हो 'वेडापीर ',                                         
मारुनिया 'गोफण ' काळा निज   

केश्वावसुत गाउनि गेले !
' हरपलें श्रेय ' सापंडलें ;
सुष्टींत 'भृंग ' सा रंगे ;
' निशाण ' नभिं फडकविलें !

ऐकतांच विजयि ' तुतारी '
हो जिरंजीव ' म्हातारी '
मग वाजवितांच ' सतारी '

सर्वत्र 'झपूर्झा ' झालें !
या स्थितींत त्या ब्रह्माची
जें चिरंतनाच्यासाठीं
परि जनता वेडी कुठली,

केशवसुत गाउनि गेले !
ब्रह्माशीं मिळणी घडली,
सांगता तयाची झाली.
" केशवसुत मेले " वदली !

परि जन्ममरण हें वारें
कल्पनाच नाचवि सारें !
मूर्खानो ! रडतां कां रे,

कीं " केशवसुत ते मेले ! "
जे एकाठायीं होते,
सर्वाच्या हृदयीं भरले
विश्व स्थिर ज्यांनी केलें

केशवसुत गाउनि गेले !
ते सर्वाठायीं भरले ;
सर्वाच्या जीवी भिनले ;
कां वदतां तेच निमाले ?

लीलेन त्यांनी गातां
ही सजीव केली जडता,
अणुरेणूंमधुनी आतां

निघतील तयांचे चेले !
सर्व ठायिं सर्वहि काळीं
पाहतां पाहतां वाटे
तो विषय होइ मरणाचा

केशवसुत गाउनि गेले !
सर्वानीं ज्यास पहावें,
डोळयांनीं ज्यास गिळावें,
जन बोले काय करावें ?

जे चकव्यावांचुनि चकले,
जरि ते कुणि कांहीं भकले,
तरि 'गोविंदागज ' बोले

केशवसुत कसले मेले ?

केशवसुत गातचि बसले !


कवी:- गोविंदाग्रज